maandag 24 september 2007

Een beetje uitleg over de Haka

Hier de Haka, fitness voor 's morgen??? (zie de bijhorende prentjes)
Leader
KA MATE! KA MATE!

We're going to die! We're going to die!
We were at war

Chorus
KA ORA, KA ORA!
We're going to live! We're going to live!
But now there is peace.
Leader

KA MATE! KA MATE!
We're going to die! We're going to die!
We thought we were all going to die

Chorus
KA ORA, KA ORA!
We're going to live! We're going to live!
but now we are safe

All together
TENEI TE TANGATA PU'RU-HURU

This is the man, so hairy
because our leader, so strong and masculine,

NA'A NEI TIKI MAI WHAKA-WHITI TE ...

who fetched, and made shine the
has unified us and brought back the sunny days of
... RA! UPANE! KA UPANE!
sun! Together! All together ... !
peace. We are all working in harmony, side by side,

A UPANE! KA UPANE!
Together! All together ... !
moving in unison like the hairs on our chief's legs
WHITI TE RA!
To sun shines!
to prolong these sunny days of peace.

HI !

Yeah!

The ancient Ka Mate haka

The All Black haka is an ancient haka, says Patricia Burns (1983). It was modified in about 1810 by the warrior chief Te Rauparaha of the Ngati Toa tribe when he added to the end of a longer haka.

Margaret Orbell (1967) pointed out that in the ancient usage of the Ka mate haka "te tangata puhuruhuru" (the hairy person) symbolised unified strength. And that "Whiti te ra" (the shining sun) symbolised light, life, peace.


She noted that the original version of the haka had "Upane, ka upane" (together, all together). When men are united, all together, they became the Hairy One, powerful enough to bring about the triumph of life over death, that is, to transform war into peace. Consequently this haka was performed to affirm the making of the peace process between tribes. "Ka mate, ka ora" conveys the feelings of the reunited groups: "We thought we were all going to die, but now we are safe."

E H Schnackenburg of Kawhaia (1948) says that this haka formerly celebrated the triumph of Maui in capturing the sun, an allegorical story telling of how the sunny days (times of peace) were too short and the nights (periods of war) were too long. So as the sun came up one morning, Maui lassoed it and slowed it down to make longer days, the message being that a strong, brave, ingenious leader is needed to ensure peaceful times.


Similarly, the purpose of rugby football tours, in their pre-commercial days, was to affirm the bonds of peace and unity between isolated regions and countries.

Te Raupauraha's parody of the old haka

The meaning of this old haka was completely inverted by the Ngati Toa warlord Te Rauparaha after he escaped retribution for slaughtering and eating a group of innocent travellers.
Te Rauparaha is said to have been a boy when Captain James Cook was in New Zealand. Although not of the highest rank, he rose to the leadership of Ngati Toa because of his aggressiveness and his skill in battle.

At a feast given by a friendly Waikato tribe, his young wife Marore was accidently served up a meal without any chiefly garnishes. So Te Rauparaha organised a war party and killed about 150 people of another Waikato village to get human flesh to feed to his wife.

Not surprisingly this got a violent reaction from other Waikato tribes. They besieged Te Rauparaha, and by 1822 he was forced to take his people away from Kawhia on a migration which was to eventually bring them to Kapiti Island.

One day Te Rauparaha and his gang had come up the Whanganui river and were crossing the volcanic plateau heading for Kawhia. They detoured to Lake Rotoaira to get some fish as food for the journey. On the way there, his group spotted a number of Ngati Te Hou travellers, and one of his party asked, "Why go to Rotoaira when food is here?" They followed this suggestion, and attacked, killed and ate some, but not all, of the Ngati Te Hou travellers.

The survivors carried the news back to their tribe, who mounted a war party to avenge this abomination. They were in hot pursuit when Te Rauparaha reached the village of a tribe friendly to him.

He hid in a pit for storing kumara (sweet potato) and waited in the dark for his pursuers to find
him.

He heard sounds above and thought he was done for when the top of the pit was opened up and sunshine flooded in. He was blinded and struggled to see those about to slay him (I'm going to die!), when his sight cleared and he instead saw the hairy legs of the local chief who had hid him (I'm going to live!). Te Rauparaha climbed a ladder up out of the pit and later performed his parody of the old haka, changing the old phrase "Upane, ka upane" (together, all together) to "Hupane, kaupane" (up the ladder).

There have been NZ rugby hakas since 1884. The Maori players performed hakas on the field and to attract crowds and make their tours profitable.
* 1884 - A New Zealand team in New South Wales used a Maori war cry to introduce itself to its opponents before each of its matches.A Sydney newspaper reported: "The sound given in good time and union by 18 pairs of powerful lungs was sometimes tremendous. The NSW men declared it was hardly fair of the visitors to frighten them out of their wits before the game began."


France vs New Zealand haka

We sturen jullie een paar versies door, want “the Haka” is soms verschillend.
Ook de vertaling (in het frans) van de “Haka” tekst.

the haka!!

All Blacks

Het is wereldkampioenschap rugby in Frankrijk en “The All Blacks” (=nationaal team) hebben veel kans om wereldkampioen te worden en aangezien dit de nationale sport van NZ is hoor en zie je overal zwart. Nu we vinden ze ook geweldig natuurlijk, er zitten een paar snelle gasten bij dus ook ik ben verkocht. Het hoogtepunt van de match is de “Haka”. Dit is een Maori warriors dance die ze opvoeren voor de match begint, ze doen de haka al sinds 1888. Ze peppen zichzelf op en intimideren de tegenstander met hun ritueel. Hier in NZ is de Haka iets waar kinderen mee opgroeien, ze leren het in ’t school (of een afgeleide ervan). Ook het volkslied kennen ze helemaal vanbuiten. Zo waren we aan het kijken naar een match van de All Blacks op zondag morgen en het volkslied begon te spelen en Casper zong het helemaal mee, we konden onze oren niet geloven. Zeker als je weet hoe pover het gesteld is met het zingen van het Belgisch volkslied!?! Het volkslied is ook tweetalig het begint in Maori en gaat verder in het Engels. Hier zie je ook hoe wij ons nestelen voor “den TV” om naar een match te kijken.

zondag 23 september 2007

We zijn er 38 jaar

Vandaag was het zover.
Ik werd om 6u!! gewekt om de versierde kroon en de cadeautjes te krijgen van mijn schatje en de kindjes.
Want...
Mama is 38 jaar.
Hoe voelt het?
Wel heel content dat ik al zover ben geraakt en helemaal klaar voor de volgende 70 jaar.

Slecht weer

Het regend hier ook soms, zoals deze week een grijze regendag en we zijn dat helemaal niet meer gewoon dus wij vinden dat echt balen.

Nog niet helemaal klaar om te surfen

Zoals eerder gezegd zijn we helemaal klaar voor het surfen (hmhm).
Hier zie je de gevolgen al (zonder water, dat wordt wat met water) ik sta op de skateboard (evenwicht oefenen) en een seconde later lig ik met mijn klieken en klakken op de grond.
Wordt vervolgd...

zaterdag 22 september 2007

fish and chips day

We hebben iedere vrijdag 'fish and chips day' maar soms is er een beetje verwarring bij de kindjes over de juiste dag.

Funky eye day



Dreadlocks



Vanaf nu geen vernestelde haren meer voor Sterre want ze gaat voor dreadlocks. Sterre is het echt beu om altijd op te staan met hele dreadlocks aan de achterkant van haar haar. En ja, we hebben alles geprobeerd, de juiste shampoos, de spuitbussen, de kammen, alles, echt alles hebben we geprobeerd. Dus een oplossing is voor krullend haar die vernestelt, dreadlocks.. De bewijzen komen later maar hier toch al een beetje dreads als je goed kijkt tenminste.

Weer een beetje nieuws

’t Is weer tijd om onze blog bij te werken. Ik vind er soms echt geen tijd voor. Ik wil jullie echt wel onze verhalen vertellen hoor, zeker en vast. En ik voel me schuldig en ben dan jaloers op al die goed geschreven blogs (jaja, Tom, Anne en sinds kort Ann) die vol staan van de meest interessante informatie en ik kom niet verder dan de dagelijkse beslommeringen. Nu we zijn ook wel met veel bezig (nieuw huis, nieuwe business, werk, sociaal leven,...) Want wij hebben hier echt wel al een vol leven opgebouwd. Volgende week wordt het hier zomeruur en dan zijn we helemaal niet meer thuis want we genieten dan van de langere dagen om te gaan sporten, vissen, BBQ,... En we hebben sinds gisteren ook een surfboard (gekregen van een vriend) we willen namelijk leren surfen. Ik weet het misschien ‘wishful thinking’ maar we willen het echt proberen. Want onze bubbels zijn gebeten van de zee, dus met een beetje geluk beginnen ze te surfen en zitten we dan hele dagen aan zee. En om ons nuttig bezig te houden willen we ervoor gaan. Dat we kunnen surfen voor onze gastjes het kunnen. Nu we hebben een plan B ook hoor. Als het surfen niet gaat kunnen we bodyboarden ook heel tof, dus geen paniek, we zullen ons kunnen bezig houden.

Dagget wet


Gewoon schitterend.
We hebben Axl ingehuurd om onze gevoelens te verwoorden (was het maar waar, hahaha).

dinsdag 11 september 2007

Les van onze dochter

Ja, ik heb vandaag weer een beetje les gekregen van mijn dochter.
Mummy, "Ethan zeg je niet zo." Je zegt: “Efffan!!”
Mummy I told you before didn’t I.
Dat is helemaal onze dochter. Dat belooft voor de puberjaren.


Wij hebben ook soms echt grappige toestanden. Het engels en het Nederlands worden hier volle bak gemixt. Zo zei Mikis vanmorgen: “ik ga tonight the kids oppikken.” Ik zei gisteren: “Go en hang je clothes in je closet.” Gelukkig hoort niemand ons hier (of verstaan ze ons niet). We weten echt niet hoe het komt want we kennen echt wel nog onze taal hoor. Maar het engels wordt zo’n gewoonte dat je bijna niet anders meer hoort en je weinige verstand dat we hebben zet de taal blijkbaar liever om in het engels dan in het Nederlands. Vanmorgen wilde ik ook nog even blijven liggen en Sterre vroeg tot hoeveel ze moest tellen voor ik opstond en ik zei tot 120. Ze begon vol goede moed in het Nederlands maar na een tijdje hoorde ik haar gewoon switchen naar het engels.

We hebben ook het “reward” bord geïntroduceerd gisteren.
Zo moeten ze morgens een tick zetten bij de jobs die zo volbrengen.
Eerste op de lijst is kleren aandoen. Wel onze bubbels zijn zo enthousiast over dat bord dat ze vanmorgen om 5u50 al naast ons bed stonden klaar om de andere jobs te doen!!!! Knettergek zijn ze.
Nu vanmorgen waren we ruimschoots op tijd in ‘t school we hebben er zelf naartoe gewandeld want het is hier prachtig weer. Vanaf nu moeten we ons weer iedere dag insmeren.

Een gewoonte hier is dat de ouders hun kinderen afzetten in ’t school ttz in de klas en je praat een beetje met de juf of de andere ouders echt een gezellige boel. Wat hier ook niet bestaat zijn hekkens en poorten, je kan altijd de school inwandelen en de kinderen weten tot waar ze kunnen rondlopen en niet rondlopen.
Iets typisch van hier is dat kinderen te voet naar huis gaan na ’t school.

zondag 2 september 2007

Spring is in the air

Spring is in the air.
En we voelen het, vandaag meer dan 22C en volle zon dus genieten we opnieuw van het buitenleven, iedereen heeft zijn korte broek/rok weer aan, ik mijn crocs en mijn lievelingskleur t-shirtjes dus laat de zon maar komen we zijn er klaar voor!!

zaterdag 1 september 2007

filmfestival

Het is hier filmfestival in Tauranga en we hebben er zwart boek gezien (hier natuurlijk Black Book) een film van Paul Verhoeven.
We hebben er echt van genoten, Nederlands horen in een film ’t was lang geleden! Ook de zichten van Nederland waren leuk om te zien. We waren met enkele vrienden en die konden niet geloven hoeveel we vloeken in onze taal, de “godverdomme’s” vlogen rond onze oren, maar ik genoot echt van het woord, het geeft toch altijd een ontlading zo eens goed vloeken. Hier is het “not done”, vloeken getuigd hier van zeer een laag niveau en als je hier dan eens vloekt (bij mij ontglipt er wel eens een sh**) dan kijken ze je vol minachting aan en willen ze dat je je excuseert, hahaha.
Hier het programma van het filmfestival en als iemand een tip heeft laat maar weten.
http://www.nzff.telecom.co.nz/n4350,220,region=11.html.

de meisjes




Sterre mocht zij kiezen wat we gingen doen (mama en Sterre). Ze heeft gekozen om naar Quarry park te gaan een schitterend domein waar alle lokale bomen, planten en bloemen groeien, er zijn mooie watervalletjes, vijvers. Ze hebben ook overal muziekinstrumenten, alle vormen van namaakdieren en mozaïeken (Maorie vormen) en de kinderen vinden het geweldig, dus wij op stap terwijl de mannen hun ding deden (Mikis was gaan voetballen en zijn ploeg heeft verloren, jammer). Sterre leert knipperen met haar vingers, ze staat op en gaat slapen met knipperende vingers en gisteren had ze het ineens door, dus weer en stap vooruit.

1 september

Voor mij nog altijd de dag dat het schooljaar begon, hier een dag als een ander, of toch niet.
Een verjaardagsfeestje voor Casje samen met zijn beste vrienden, Tane, Garth en Memphis. Het verjaardagsfeestje ging door in Lollipopland (een speeldorp) dus ambiance verzekerd. Van vroeg in de morgen zat hij zijn vriend op te wachten.

Cas had natuurlijk de tijd van zijn leven hij vertrok om 11u30 en was terug om 18u30 moe en versleten nog juist tijd genoeg voor een douche en een paar frietjes want op zaterdagavond bakken we hier thuis onze eigen Belgische frietjes. Wat we hier ook bakken is ons eigen brood zo hebben we vandaag een Frans brood zo een met een lekkere bruine korst. Want je kan hier vers brood kopen maar je moet er echt een eind voor rijden, iedereen koopt hier brood in plastic zakken en het smaakt wel lekker, maar wat is er beter dan je eigen vers brood?!?

Daffodil Day

31 augustus is hier Daffodil Day, een soort kom op tegen kanker dag, iedereen doet mee, zo kopen wij een bloem die we op onze kleren kunnen spelden (en overal zie je mensen met zo’n bloem lopen, echt wel een mooi zicht) en de kinderen brengen een gouden muntstuk mee naar school (1 of 2 dollar) en krijgen dan een tattoo.What is Daffodil Day?

The Cancer Society of New Zealand’s Daffodil Day symbolises hope for the 1 in 3 New Zealanders affected by cancer.

Since 1990, this iconic event has inspired people from across the country to come together and support the Cancer Society’s work. As well as providing an opportunity to raise awareness of cancer in New Zealand, Daffodil Day is the main funding source for the Cancer Society.

Your donations will go towards vital scientific research into the causes and treatment of all types of cancer, as well as providing a wide range of support services, education and awareness campaigns / programmes for people affected by cancer in your area.

Whether it’s buying daffodils/donating to our street collectors, purchasing our merchandise, or making a donation by text/phone/ online, every gift counts. With your help, there is hope.