De grote hobby van onze bubbels is de flying fox. Je vindt ze overal dus ook in 't school en de onze maken zoveel gebruik van de flying fox dat hun handen gewoon open liggen.
Sterre is in de jeugdbeweging “Girls Scouts” de afdeling heet “Pippins” en ze dragen een pop-over en sparen voor labels om aan hun pop-over te hangen. Hier is Pippins de donderdag avond van 16u15 tot 17u. Ze doen allerlei leuke dingen en wij vinden het grappig dat het zo kort is maar blijkbaar is het genoeg voor hen. Ze mogen zo’n 1500keer Pippins luid roepen (om niet te zeggen schruwelen) en die al die kleine meiskes vinden dat geweldig natuurlijk.
De zomer is hier echt begonnen dus we hebben ons op de watersporten gesmeten.
Vorige week is het zeilseizoen begonnen wwz de kindjes gaan iedere week zeilen in een optimist. Ze gaan in de boot met een ander kindje en zeilen de hele tijd in de haven van Omokoroa, we konden het niet geloven die kleine mannekes die gewoon in een bootje gedropt worden en kunnen ontdekken hoe ze het best kunnen zeilen. Natuurlijk varen er volwassenen rond in een zodiak zodat ze er als de kippen bij zijn als ze kapseizen maar voor de kinderen is dat echt ongelooflijk hun eigen zeilboot kunnen sturen. Ook wij kunnen zeilen en ik vond het ook geweldig je kan hier enkele keren per week mee als crew met de zielboten die in Omokoroa Beach liggen aangemeerd, we moeten dus nog niet direct investeren in een boot. We zijn ook beginnen surfen (eindelijk) ik wil eigenlijk al mijn hele leven surfen maar vond er niets aan in België (veel te koud) en ik wilde het ook heel veel doen. Wel hier gaan we ieder het hele weekend surfen en ook ‘s avonds na het werk want er is nog veel werk aan de winkel. Het is echt zwaar; je peddelt alsof je leven er vanaf hangt en hebt het gevoel dat je gewoon niet vooruit gaat. Je moet echt je ritme vinden. We picknicken altijd op het strand en op zondag had ik teveel gegeten en de hele tijd heb ik gepeddeld met mijn eten in mijn keelgat. Wat kan een mens het toch moeilijk maken... Ook de kindjes vinden het enorm. Casper staat al goed recht en ook sterre heeft het al een beetje onder de knie. Ik daarentegen heb soms het gevoel dat ik geen armen meer heb. En ik heb een heel goeie wetsuit maar het is al een hele stunt om hem aan te krijgen, het is een sport op zich, Ook mijn surfboard (longboard) is zo wijd en mijn armen zijn zo kort dat ik hem op mijn hoofd moet dragen maw ik begin vermoeid begin aan het surfen (excuses excuses).
Mikis is ook gebeten van de surfmicrobe en is natuurlijk al weer goed bezig tot grote frustratie van mezelf . Hier surfen veel mensen want het is een goedkope sport, de enige investering is een wetsuit en een surfboard en de zee krijg je er gratis bij.
Ik ben ook “member of the surfemme’s” dat zijn allemaal surfmama’s die elkaar bellen wanneer de “surf’s up” is zodat we kunnen surfen terwijl een mama op het strand blijft en de kindjes in de gaten houdt.
Na een lange stilte (een heel lange) weer een beetje nieuws.
Niet te geloven wat we hier vonden. Belgische chocolade en dan nog van BRUGGE. Ik kon mijn ogen niet geloven (ons tante Antje zal er trots op zijn). En lekker dat het was (ze zijn natuurlijk al allemaal op). Belgische chocolade smaakt toch beter dan die van hier. Hopelijk brengen ze nu en dan eens een palletje over want daar genieten we echt van. Nu we zijn intussen ook al verslaafd aan de NZ versie van de chocolade, want eens een “chocolate lover” altijd een “lover”.
